تبليغاتX
آموزش مهندسی شبکه مایکروسافت(MCSE)

آموزش مهندسی شبکه مایکروسافت(MCSE)

Microsoft Certified System Engineer

آموزش +Network جلسه هفتم

شبکه های کامپیوتری :

Workgroup (Peer to Peer)

Domain (Client/Server Based)

شبکه های کامپیوتری از لحاظ ارتباط با یکدیگر به دو قسمتی که در بالا اشاره شده تقسیم می گردند.

Workgroup Network: شبکه ای است که در آن بیش از 10 کامپیوتر نمی تواند با یکدیگر صحبت نمایند. در این شبکه موارد زیر برقرار می گردد :

1.     User training

2.     Part time administration

3.     No network controller

چون در شبکه workgroup یک سرور اصلی یا کنترل کننده برای ارتباط بین سیستم ها وجود ندارد، بنابراین هر کاربر می بایستی بتواند سیستم خود را در شبکه کنترل و از لحاظ امنیتی Secure نماید. در این شبکه به علت نبودن یک server اصلی احتیاج به کنترل تمام وقت در شبکه های workgroup نمی باشد. اگر در شبکه workgroup ارتباط یکی از سیستم ها قطع شود ارتباط بین سیستم های دیگر مختل نمی شود. بنابراین می توان گفت یک شبکه workgroup به یک      

 part time administration احتیاج دارد.

Domain Network: شبکه ای است که در تعداد کامپیوترها حدی وجود ندارد و از یک کامپیوتر مرکزی به نام  Domain Controller یا DC استفاده میشود که وظیفه آن کنترل تمام کاربران از نظر امنیت، سطح دسترسی و غیره می باشد.

در یک شبکه domain نام کاربر و رمز تمامی سیستم ها بر روی کامپیوتر dc ثبت می گردد و برای ورود هر کامپیوتر به شبکه domain می بایستی نام کاربر و رمز آن از طریق کامپیوتر dc چک شود. به این عمل Authentication گفته می شود.

مزایا و معایب شبکه های domain, workgroup :

مزایای workgroup:

1. Doesn't require a domain controller

2. یک شبکه workgroup به راحتی تشکیل می شود.

3. تا 10 کامپیوتر می تواند در یک شبکه workgroup قرار گیرد.

در یک شبکه workgroup نام کاربر و رمز هر یک از کاربران در سیستم خودشان به صورت local ثبت می گردد. اگر یک سیستم قصد وارد شدن به سیستم دیگر را داشته باشد احتیاج به نام کاربر و رمز آن سیستم دارد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه پنجم اسفند 1389ساعت 17:11  توسط سعید انصاری  | 

آموزش +Networkجلسه ششم

Leased Line :

خطوط Leased line از نظر سرعت و کیفیت بسیار بالاتر از خطوط dial up عمل می نمایند. مناسب برای دسترسی پرسرعت به اینترنت و شبکه های Intranet (شبکه های محلی) می باشند.

اولین توپولوژی leased line به نام XDSL است. عدد X متغیر است.

HDSL: High-Bit rate Digital Subscriber Line.

خطوط HDSL مناسب برای یک backbone و برای شبکه هایی که حجم اطلاعاتی زیادی را پشتیبانی می کنند. به طورکلی XDSL از کابل UTP در catهای مختلف برای برقراری ارتباط استفاده می کند.

XDSL:1) Symmetrical    2) Asymmetrical  

 

Asymmetrical: زمانی که در یک توپولوژی سرعت send/receive یکسان نباشد به آن حالت asymmetrical و زمانی که سرعت هر دو عملیات یکسان باشد symmetrical می گوییم.

توپولوژی ADSL: مناسب برای دسترسی به internet، انتقال تصاویر متحرک و voice با سرعت بالا می باشد. سرعت send/receive یکسان نیست. معمولا send کمتر از receive است.

توپولوژی SDSL: همانند ADSL است ولی سرعت send/receive یکسان می باشد.

RDSL: Rate-Adaptive Digital Subscriber Line.

این توپولوژی مناسب برای کاربران اینترنتی، انتقال voice بر روی internet است. هزینه RDSL بسته به نیازهای کاربر می تواند کمتر یا بیشتر از ADSL باشد.

ADSL Line: این توپولوژی مناسب برای دسترسی به اینترنت می باشد که با توجه به سرعت send/receive آن بیشتر برای اینترنت مورداستفاده قرار می گیرد.

VDSL: Very high-Bite rate Digital Subscriber Line.

این توپولوژی از نظر سرعت بسیار بالا و مناسب برای کارهای تلویزیونی، دسترسی پرسرعت به اینترنت و یک ISP با تعداد کاربران بسیاربالا می باشد.

ISDN DSL: مناسب برای اینترنت، اینترانت و یا Video Conferencing است.

DSL: به طور کلی توپولوژی های XDSL یکی از رایج ترین توپولوژی های Leased Line برای ارتباط با اینترنت به حساب می آیند. توپولوژی های XDSL خطوط ثابتی هستند که به صورت دائمی ارتباط بین دو سیستم را برقرار می کند.

توپولوژی TV-Cable: یک توپولوژی پرسرعت به اینترنت که از کابل Co-axial برای انتقال data استفاده می گردد.

با توجه به شکل، انتقال کانال های تلویزیون و data می تواند به طور همزمان انجام شود. به دستگاه رابط بین کامپیوتر و کابل    co-axial،   Cable Modem گفته می شود. به دستگاهی که کابل co-axial را به دو قسمت مجزا تبدیل می کند Splitter می گویند. این توپولوژی یکی از رایج ترین متودها برای دریافت کانال های تلویزیونی و اینترنتی پرسرعت در کل دنیا به حساب می آید.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 19:3  توسط سعید انصاری  | 

آموزش +Network جلسه پنجم

توپولوژی Mesh :

در این توپولوژی به ازای هر Connection باید یک کارت شبکه جداگانه داشته باشیم. بدین معنی که اگر بخواهیم 5 کامپیوتر را با این توپولوژی شبکه کنیم بایستی 4 عدد کارت شبکه روی هر سیستم داشته باشیم که هر کارت شبکه ای به طور جداگانه به یکی از کامپیوترها متصل باشد. دقت این توپولوژی بسیار بالاست ولی برای شبکه های بزرگ نمی توان از آن استفاده کرد. مقاومت زیاد در برابر خطا : Fault Tolerance

WAN = Wide Area Network

شبکه ای است که از بستر مخابرات برای برقراری ارتباط بین سیستم ها استفاده می گردد. برخلاف شبکه LAN، شبکه های WAN محدود به یک مکان نمی باشند و کاربران شبکه از هر نقطه می توانند به شبکه متصل گردند. شبکه های WAN به 2 توپولوژی مختلف تقسیم می گردند.

WAN :1)Dial-up 2) Leased line

 

Dial-up: توپولوژی های Dial up از لحاظ سرعت و دستگاه های ارتباط دهنده به دو توپولوژی زیر مجموعه تقسیم می گردد

 

WAN :1)Dial-up(PSTN, ISDN)

 

PSTN: Public Switch Telephone Network

ISDN: Integrated Services Digital Network

PSTN: این توپولوژی به وسیله خطوط مخابراتی و بر اساس شماره تلفن می تواند ارتباط بین چندین سیستم را برقرار نماید. حداکثر مقدار سرعتی که می توان اطلاعات را بر روی خطوط PSTN انتقال داد، 28800 kbps می باشد. که اطلاعات به صورت Analog انتقال می یابد.

دستگاه ارتباط دهنده ای که ارتباط بین خطوط مخابراتی و PC کاربر را برقرار می کند Modem نام دارد.

Modem: Modulator Demodulator

Analog: وقتی سیگنال ها به صورت Analog بر روی خطوط حرکت می کند با کمترین noise ارتباط بین سیستم ها قطع می گردد. امواجی با سرعت بسیارپایین هستند که برای انتقال data نامناسب می باشند و به علت قطعی زیاد، مناسب برای ارتباطات طولانی مدت نیستند. انتقال اطلاعات از PC به سمت Modem به صورت digital و از Modem به سمت خطوط PSTN، analog می گردد. پس در واقع می توان گفت Modem دستگاهی است که وظیفه آن تبدیل امواج analog به digital و بالعکس می باشد.

ISDN: خطوط مخابراتی بسیار پرسرعت و مناسب برای یک ارتباط Dial up که از نظر سرعت به چندین توپولوژی زیرمجموعه تقسیم می گردد. دستگاه ارتباط دهنده ای که ارتباط خطوط بین ISDN و PC را برقرار می کند Terminal Adapter (TA) نام دارد.

به TA اصطلاحاً NT1 هم می گویند.

TA برخلاف مودم سیگنال دیجیتال را از PC دریافت کرده و به همان شکل دیجیتال بر روی خطوط منتقل می کند. مکانیسم امواج دیجیتال به صورتی است که امواج جانبی یا نویز بر روی آن تأثیر ندارد و امکان قطعی ارتباط بین دو سیستم بسیارکم و یا غیرممکن است.

خطوط ISDN از نظر سرعت به چند دسته زیر تقسیم می گردند. اگر درون کابل ISDN 3 رشته سیم وجود داشته باشد یک تک رشته به نام D-Channel و 2 رشته به نام B-Channel که اصطلاحاً به آن BRI می گوییم.

D-Channel: D=Delta

B-Channel: B=Bearer

BRI: Basic Rate Interface

در خطوط BRI هر B-Channel سرعت آن 64 kbps می باشد که در واقع می تواند اطلاعات را با سرعت 128 kbps، Send/Receive نماید.

کابل D-Channel سرعت آن 64 kbps می باشد که وظیفه آن ارتباط اولیه سیستم ها می باشد. به کابل ISDN ی که 30 عدد کانال B و یک کانال D داشته باشد اصطلاحاً ISDN E1 می گوییم.

30 B + 1 D = ISDN E1

Each B-channel è 64 kbps  

30 B-channel * 64 kbps = 1920 kbps

 D-channel è 64 kbps

E1: در خطوط E1 سرعت هر B-channel، 64 kbps و سرعت D-channel هم 64 kbps می باشد و خطوطی بسیار پرسرعت، مناسب برای شبکه های پرترافیک مانند Internet که Bandwidth مناسبی را برای انتقال Data پشتیبانی می کند.

سرعت کلی خطوط E1 = 1920 kbps می باشد.

T1: به کابل ISDNی که 23 B-ch و 1 D-ch داشته باشد کابل T1 می گوییم. در خطوط T1 سرعت هر B-ch=64 kbps و سرعت D-ch=64 می باشد. خطوط E1,T1 مناسب برای یک Backbone قوی می باشند که حجم اطلاعاتی زیادی را پشتیبانی می کنند. از لحاظ استاندارد سازی Switch های E1 مخصوص اروپا و Switch های T1 مخصوص آمریکا هستند. کشورهای خاورمیانه بیشتر از استاندارد E1 استفاده می کنند که مخصوص اروپاست.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم بهمن 1386ساعت 10:57  توسط سعید انصاری  | 

آموزش +Network جلسه چهارم

توپولوژي Token Ring :

يك نوع توپولوژي خاص مي باشد. كانكتور آن از نوع Rj-45، كابل مورد استفاده در آن UTP، در CATهاي مختلف و از يك دستگاه ارتباط دهنده به نام Multi Access Unit = MAU براي ارتباط كامپيوترها استفاده مي شود. در شبكه T-Ring يك سيگنال چرخشي در بين سيستم ها حركت مي كند كه وظيفه سيگنال حمل و نقل كردن data هاي سيستم ها در بين يكديگر است. در شبكه T-ring در يك زمان فقط يك سيستم مي تواند از سيگنال چرخشي استفاده كند. بنابراين كامپيوتري مي تواند به شبكه دسترسي داشته باشد كه سيگنال آزاد در اختيار داشته باشد. با توجه به اين مورد در شبكه T-ring امكان بروز Collision, Broadcast وجود ندارد.

سرعت كارت شبكه T-ring از 4-16 mbps متغير مي باشد.

براي ارتباط دو شبكه T-ring بر روي MAU 2 پورت ويژه به نام هاي Ring in , Ring out براي اتصال 2 MAU وجود دارد. پورت Ring in را به پورت Ring out، MAU ديگر متصل كرده و بالعكس.

چون اين نوع شبكه Collision, Broadcast ندارد پس از استاندارد CSMA/CD يا 802.3 استفاده نمي كند و زير مجموعه Ethernet نيست.

نكته : در شبكه T-ring همان كامپيوتري كه بر روي سيگنال آزاد بارگذاري كرده است، همان كامپيوتر هم مي بايستي اطلاعات را تخليه نمايد. زماني كه Token به كامپيوتر مقصد رسيد، يك كپي از اطلاعات خود را به كامپيوتر مقصد تحويل مي دهد و مجددا به كامپيوتر مبدأ برميگردد كه بتواند اطلاعات خود را تخليه نمايد و به حالت آزاد برگردد.

Action Monitor : يك سيستم خاص در شبكه T-ring است كه وظيفه مانيتور كردن Token را در شبكه انجام مي دهد. زمانيكه Token با اطلاعات بارگذاري شده بي هدف به چرخش درآيد يا كامپيوتر مبدأ براي تخليه اطلاعات از بين رفته باشد وظيفه كامپيوتر Action Monitor از بين بردن Token و ارسال يك Token آزاد در شبكه مي باشد. در برقراري ارتباط اوليه كامپيوترها به دستگاه MAU يكي از سيستم ها كه معمولا اولين سيستم مي باشد به صورت پيشفرض وظيفه Action Monitor را انجام مي دهد.

MTU: Maximum Transfer Unit

به معنای حجم اطلاعاتی است که می تواند در یک زمان بر روی کابل حرکت نماید. این مقدار در توپولوژی T-ring، 4500 mbps و در توپولوژی STAR، 1500 mbps  می باشد.

استاندارد Straight – Thru :

568A

568B

سر 2

سر 1

Cross Over

سفید سبز

سفید نارنجی

سفید سبز

سفید نارنجی

سبز

نارنجی

سبز

نارنجی

سفید نارنجی

سفید سبز

سفید نارنجی

سفید سبز

آبی

آبی

آبی

آبی

سفید آبی

سفید آبی

سفید آبی

سفید آبی

نارنجی

سبز

نارنجی

سبز

سفید قهوه ای

سفید قهوه ای

سفید قهوه ای

سفید قهوه ای

قهوه ای

قهوه ای

قهوه ای

قهوه ای

 

Crimpler : دستگاهی است که کابل CAT را به Rj-x سوکت می کند. (معمولاً Rj-45)

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم بهمن 1386ساعت 10:54  توسط سعید انصاری  | 

آموزش +Network جلسه سوم

HUB :

اولين دستگاه ارتباط دهنده در توپولوژي Star هاب نام دارد. اين دستگاه عملكرد دروني آن مانند Repeater مي باشد كه تمامي سيگنال ها را بر روي تمامي پورت هاي خود Repeat مي كند.

به طور كلي اين دستگاه مناسب براي شبكه هاي كوچكي است كه تا 10 كامپيوتر در هر Segment آن قرار دارد. يكي از معايب HUB اين است كه در شبكه هاي Star سرعت كلي خود را بر روي تمامي پورت ها تقسيم مي كند. اين دستگاه معمولا به صورت Half-Duplex يا (Base Band) با كامپيوترهاي شبكه ارتباط دارد.

در هاب يك پورت ويژه به نام Up-Link وجود دارد كه براي ارتباط دو دستگاه ارتباط دهنده استفاده مي گردد. اين پورت ويژه به صورت Full-Duplex عمل مي كند. يعني هم ميتواند در يك زمان Send و Receive كند.

Bridge:

دستگاهي تقريبا هوشمند مي باشد كه درون آن يك حافظه موقت براي بهتر كنترل كردن شبكه وجود دارد. به طور كلي Bridge دستگاهي است داراي 2 پورت Rj-45 كه براي ارتباط 2 Segment جدا از هم استفاده مي شود. يكي از مزاياي Bridge جلوگيري از عمل Broadcast در شبكه مي باشد. پس بنابراين Bridge مي تواند سرعت شبكه را تا حدودي افزايش دهد و ترافيك را پايين بياورد.

Ethernet Switch:

دستگاهي بسيار قدرتمند كه از لحاظ شكل ظاهري شباهت زيادي با HUB دارد. ولي از لحاظ عملكرد دروني بسيار متفاوت است. اين دستگاه داراي يك سيستم عامل هوشمند مي باشد كه عملكردهاي مختلفي را مي تواند بر روي سيستم هاي شبكه پياده سازي كند. تماي پورت هاي Ethernet Switch به صورت Full-Duplex عمل مي كنند و Switch سرعت خود را همانند HUB بر روي پورت ها تقسيم نمي كند. بدين معني كه اگر سرعت يك Switch ، 100 mbps باشد، تك تك پورت هاي آن با سرعت 100 مي توانند با كامپيوترهاي شبكه ارتباط داشته باشند كه اصطلاحا به آن Dedicated گفته مي شود.

به طور كلي مي توان امنيت سازي شبكه را توسط سيستم عامل Switch بر روي پورت ها اعمال نمود. يكي از مهم ترين مكانيزم هاي اين دستگاه، برقراري ارتباط چندين كامپيوتر بصورت همزمان مي باشد.

اگر توپولوژي ما از Ethernet Switch به عنوان دستگاه ارتباط دهنده خود استفاده نمايد هيچوقت در شبكه Broadcast, Collision نخواهيم داشت.

سيستم عامل Switch, Router معمولا IOS: (Intelligent Operating System) مي باشد.

اصطلاحا مجزا كردن پورت هاي Switch از يكديگر و ايجاد Segment هاي مختلف را

 (V-LAN: (Virtual LAN مي گوييم.

(V-LAN: (Virtual LAN:

به تعدادي كامپيوتر گفته مي شود كه با يكديگر شبكه شده اند و ارتباط آنها به صورت داخلي مي باشد. يعني از طريق Internet قابل دسترسي نيستند. مثل كامپيوترهاي يك كلاس يا يك ساختمان اداري.

Router:

دستگاهي است بسيار گرانقيمت با قابليت هاي متفاوت كه بيشتر در شبكه هاي بسيار بزرگ مانند Internet مورد استفاده قرار مي گيرد. اين دستگاه بيشتر در شبكه هاي WAN كاربرد دارد كه توسط سيستم عامل خود مي تواند بهترين مسير، كوتاه ترين مسير و كم ترافيك ترين مسير را انتخاب نمايد.

(WAN: (Wide Area Network

شبكه هاي بسيار بزرگ مانند اينترنت مي باشند كه از بيرون نيز قابل دسترسي هستند.

مهم ترين تكنيك هاي Security شبكه بر روي Router ها در يك شبكه پياده سازي مي شوند. يكي از قابليت هاي آن استفاده به عنوان Remote Access مي باشد.

100 Base TX:

كارت شبكه اي است با سرعت 100 mbps كه فقط مي تواند از 4 رشته سيم از 8 رشته استفاده كند.

100 Base T4:

كارت شبكه اي است كه سرعت آن 100 و از تمام 8 رشته سيم داخل كابل براي انتقال اطلاعات استفاده مي نمايد. به اين علت كه در اين كارت شبكه از تمامي 8 رشته سيم استفاده مي شود كابل UTP به صورت Full-Duplex عمل مي كند.

Backbone :

به طور كلي به دستگاه ها و كابل هاي بسيار پرسرعتي گفته مي شود كه براي ارتباط چنديدن LAN مختلف بصورت Full-duplex استفاده مي شود. ارتباط در backbone حداقل 100 mbps و به بالا مي باشد.

براي ارتباط يك pc به هاب دو سر كابل بايستي استاندارد رنگي 568A و يا 568B باشد. به كابلي كه دو سر آن يك نوع رنگ بندي داشته باشد، اصطلاحا Straight – Thru مي گويند. اگر كابلي يك سر آن 568A و يك سر ديگر آن 568B باشد به آن Cross Over مي گوييم.

موارد استفاده از كابل Straight :

PC » hub

PC » Switch

Hub » Switch ( فقط در بعضي موارد )

موارد استفاده از كابل Cross Over :

PC » PC hub » hub ( بعضي موارد )

Switch » Switch PC » Router ( اگر مي خواستيم مستقيما وصل كنيم )

Router » Switch

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم دی 1386ساعت 21:35  توسط سعید انصاری  | 

آموزش +Network جلسه دوم

Mac Address = Physical Address:

يك آدرس 48 بيتي است كه به عنوان شناسنامه كارت شبكه بر روي آن حك شده است. 24 بيت اول هويت كارخانه سازنده و 24 بيت دوم هويت خود كارت شبكه مي باشد. پس در واقع Mac Address يك ID است كه از 2 سري اطلاعات پشتيباني ميكند.

Mac Address:
Manufacture
NIC

تمامي سيستم هاي شبكه مي توانند اطلاعات خود را بر اساس Mac Address انتقال دهند.

Broadcast:

اگر يك سيستم تمامي سيستم هاي موجود در شبكه را براي پيداكردن يك كامپيوتر به خصوص صدا بزند اين عمل را Broadcast مي گوييم. اين عمل باعث بالارفتن ترافيك شبكه در زماني ميشود كه كامپيوترهاي زيادي در Segment داشته باشيم.

به صورت پيش فرض Mac Address يك سيستم بعد از عمل Broadcast تا يك زمان محدودي در كامپيوتر مبدأ ثبت مي شود كه اصطلاحا به آن Time To Live = TTL

براي استفاده مجدد 2 سيستم ديگر احتياجي به Broadcast و پيدا كردن Mac Address سيستم مقصد وجود ندارد.

توپولوژي STAR :

يكي از رايج ترين توپولوژي ها مي باشد كه از لحاظ سرعت، كارايي و راندمان كاري در شبكه هاي بزرگ مي تواند عملكرد خوبي داشته باشد. به طور كلي كابلي كه در توپولوژي STAR مورد استفاده قرار مي گيرد كابل Twisted Pair = TP مي باشد.

هر كابلي كه 8 رشته سيم داشته باشد كه هر دو رشته به هم تابيده شده باشند را TP مي گوييم.

كابل TP از لحاظ كيفيت به 2 دسته تقسيم مي شود : UTP , STP

STP= Shielded Twisted Pair

UTP= Unshielded Twisted Pair

STP = اگر 8 رشته سيم درون يك لايه حفاظتي از جنس آلومينيوم يا مس قرار گرفته باشند STP مي گوييم. در غيراينصورت UTP مي گوييم. كابل STP به علت داشتن لايه اضافي گران تر بوده و انعطاف پذيري كمي دارد. به همين علت كمتر در شبكه مورد استفاده قرار مي گيرد.

كابل هاي UTP از لحاظ سرعت به چند دسته تقسيم مي شود.

Cat 1 = Voice only

كابلي بسيار كم سرعت كه فقط براي انتقال Voice از آن استفاده مي شود.

Cat 2 = 4 mbps

كابلي كم سرعت با حداكثر سرعت 4 mbps

Cat 3 = 10 mbps

Cat 4 = 16-20 mbps

Cat 5 = 100 mbps

Cat 5 e+ = 200 mbps

Cat 6 = 1000 mbps

معمولا بر روي كابل ها نوع category آن مشخص شده است. نوع كانكتوري كه در توپولوژي هاي Star مورد استفاده قرار مي گيرد Rj-45 مي باشد.

به طور كلي كامپيوترهاي شبكه Star توسط يك دستگاه ارتباط دهنده با يكديگر صحبت مي كنند. برخلاف توپولوژي BUS كه كامپيوترها به صورت سريال در پشت سر هم قرار مي گرفتند.

دستگاه هاي ارتباط دهنده مركزي در شبكه هاي Star مي تواند : HUB, Switch, Bridge, Router باشند. كه ارتباط Clientها را با يكديگر برقرار مي كنند.

توپولوژي هاي STAR :

10Base T: cat3

در شبكه هاي 10 Base T ماكزيمم 1024 كامپيوتر مي تواند در يك Segment قرار گيرند.

حداكثر فاصله بين كامپيوتر و دستگاه ارتباط دهنده 100 متر و اطلاعات مي تواند تا سرعت 10 mbps انتقال يابند.

100Base T: cat 5-6

  در اين توپولوژي حداكثر 1024 كامپيوتر در يك Segment مي باشند و اطلاعات تا سرعت 100 mbps منتقل مي شود. حداكثر فاصله بين كامپيوتر تا دستگاه ارتباط دهنده 100 متر.

نكته : به طور كلي نوع توپولوژي در شبكه هاي Star به دستگاه ارتباط دهنده، كارت شبكه و كابل شبكه مورد استفاده بستگي دارد. اگر يك كارت شبكه از نوع 100 Base T باشد دستگاه ارتباط دهنده آن نيز بايد سرعت 100 را پشتيباني كند. اگر سرعت كارت شبكه و دستگاه ارتباط دهنده يكسان نباشد باعث بروز مشكلاتي در شبكه مي شود.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم دی 1386ساعت 2:59  توسط سعید انصاری  | 

آموزش +Network جلسه اول

Topology:

به طور كلي نحوه برقراري اتصال بين سيستم ها با متودهاي مختلف، استانداردهاي مختلف و دستگاه هاي مختلف را توپولوژي مي گويند.

توپولوژي هاي مختلف با كاركردهاي متفاوت مهم ترين نقش را در راه اندازي يك شبكه پايدار دارند. نوع دستگاه ارتباط دهنده، نوع كابل، نوع كانكتور در دسته بندي توپولوژي هاي شبكه مؤثر مي باشند.

Interface Device: دستگاه ارتباط دهنده

BUS: first topology of the network. (Old network)

ضعيف ترين نوع شبكه مي باشد با سرعتي بسيار پايين كه در شبكه هاي خيلي كوچك مورد استفاده قرار مي گيرد.

 

      Thick net: RG-8 = اصطلاح تجاري 

كابلي است كه مخصوص توپولوژي هاي Bus مي باشد. سنگين، گرانقيمت، انعطاف پذيري بسيار كم و سيگنال را مي تواند حداكثر تا 500 متر انتقال دهد.

Thin net: RG-45 = اصطلاح تجاري

مورد استفاده در توپولوژي هاي BUS، ضخامت آن كم، ارزانقيمت و يك سيگنال را مي تواند حداكثر تا فاصله 185 متر انتقال دهد.

BUS Connector:

دستگاه رابط بين كارت شبكه (NIC)و كابل شبكه كه اصطلاحا به آن BNC مي گوييم.

BNC: Bus Network Connector = Just for the bus networks.

NIC: Network Interface Card

كارت شبكه هاي مخصوص توپولوژي BUS، اطلاعات را حداكثر با سرعت 10 mbps بين كابل شبكه و كامپيوتر يا Network برقرار مي كنند.

نكته: كارت شبكه هاي مخصوص توپولوژي BUS به دو قسمت تقسيم مي گردند.

 

10 base 2:

كارت شبكه اي است كه فقط به كابل RG-58 متصل مي گردد. سرعتي بسيار پايين دارد و اطلاعات را به صورت Base Band منتقل مي كند : Base Band = انتقال اطلاعات فقط از يك طرف

Base Band:

زماني كه كارت شبكه نتواند عمل Send/Receive را به طور همزمان انجام دهد، اصطلاحا به آن Base Band مي گوييم.

10 base 5:

كارت شبكه اي است كه با حداكثر سرعت 10 mbps متصل مي شود و انتقال اطلاعات به صورت Base Band مي باشد.

به طور كلي شبكه هاي BUS به علت مكانيزم پايين خود در جلوگيري از Collision، جزو پرترافيك ترين شبكه ها محسوب مي شوند.

CSMA/CD: Carrier Sense Multi access with Collision Detection=802.3

استانداردي براي جلوگيري از Collision

به هر شبكه اي كه با استاندارد CSMA/CD كار مي كند Ethernet مي گويند.

با استفاده از اين قانون هر سيستمي در شبكه قبل از فرستادن اطلاعات خود كابل را از لحاظ ترافيك چك مي كند. اگر كابل آزاد بود، اطلاعات خود را مي فرستد و اگر آزاد نبود از فرستادن آن جلوگيري مي كند. هر كامپيوتري در شبكه با چك كردن كابل مي تواند اطلاعات را بر روي شبكه بفرستد و در صورت بروز Collision مي تواند اطلاعات از بين رفته خود را دوباره انتقال دهد.

به هر شبكه اي كه از قانون 802.3 تبعيت كند Ethernet گفته مي شود.

نحوه برقراري ارتباط در توپولوژي هاي BUS: اگر در شبكه BUS بيشتر از 2 كامپيوتر داشته باشيم از كانكتوري به نام T-Connector استفاده مي كنيم.

 

دستگاه ارتباط دهنده اي كه در شبكه هاي BUS براي اضافه كردن طول شبكه استفاده مي شود را اصطلاحا Repeater مي گوييم.

دستگاه Repeater داراي 2 پورت BNC مي باشد كه براي افزايش طول شبكه در توپولوژي هاي BUS استفاده مي شود.

معايب استفاده از Repeater: بالا رفتن ترافيك شبكه، افزايش تعداد Collision و پايين آمدن سرعت شبكه به طور استاندارد در توپولوژي هاي BUS بيشتر از 30 كامپيوتر نمي توانيم در يك Segment داشته باشيم. اگر تعداد بيشتر باشد بايد سگمنت هاي متفاوتي تشكيل دهيم.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم دی 1386ساعت 2:57  توسط سعید انصاری  | 

مجموعه کامل ERRORهای مودم

 

] [ 600 شماره گیری مجدد در هنگام شماره گیری مودم.    

] 601 [ راه انداز Port بي اعتبار مي باشد .

] 602 [ راه اندازی مجدد کامپیوتر جهت بستن پرت باز شده .

] 603 [ بافر شماره گيري بيش از حد كوچک است .

] 604 [ اطلاعات نادرستی مشخص شده است .

] 605 [ نمي تواند اطلاعات Port را تعيين كند .

] 606 [ Port شناسايی نمی شود .

] 607 [ ثبت وقايع مربوط به مودم بي اعتبار مي باشد .

] 608 [ راه انداز مودم نصب نشده است .

] 609 [ نوع راه انداز مودم شناسايی نشده است .

] 610 [ بافر وجود ندارد .

] 611  [اطلاعات مسير يابی غير قابل دسترس مي باشد .

] 612 [ مسير درست را نمي تواند پيدا نمايد .

] 613 [ فشرده سازی بي اعتباری انتخاب شده است .

] 614 [ سرريزی بافر .

] 615 [ Port پيدا نشده است .

] 616 [ يک درخواست ناهمزمان در جريان مي باشد .

Port [ ۶۱۷ ] يا دستگاه هم اكنون قطع مي باشد .

] 618 [ Port باز نمي شود. ( وقتي رخ مي دهد كه يك برنامه.

] 619 [ Port قطع مي باشد ( در هنگام استفاده از پورت ) .    

] 620 [ هيچ نقطه پايانی وجود ندارد .

] 621 [ نمي تواند فايل دفتر راهنمای تلفن را باز نمايد .

] 622 [ فايل دفتر تلفن را نمي تواند بارگذاری نمايد .

] 623 [ نمي تواند ورودي دفتر راهنمای تلفن را بيابد .

] 624 [ نمي توان روی فايل دفتر راهنمای تلفن نوشت .

] 625 [ اطلاعات بی مورد در دفتر راهنمای تلفن مشاهده میشود .

] 626 [ رشته را نمی تواند بارگذاري كند .

] 627 [ كليد را نمي تواند بيابد .

] 628 [ Port قطع شد .

] 629 [ قطع  Port (درست نبودن راه انداز مودم با برنامه ارتباطي).

] 630 [ Port به دليل از كارافتادگي سخت افزار قطع مي شود .

] 631 [ Port توسط كاربر قطع شد .

] 632 [ اندازه ساختار داده اشتباه مي باشد .

] 633 [ راه انداز درستي بر روی مودم شناخته نشده است .

] 634 [ کامپیوتر نمیتواند روي شبكه راه دور ثبت گردد .

] 635 [ خطا مشخص نشده است .

] 636 [ دستگاه اشتباهي به Port بسته شده است .

] 637 [ رشته ( string ) نمي تواند تغيير يابد .

] 638 [ زمان درخواست به پايان رسيده است .

] 639 [ شبكه ناهمزمان قابل دسترس نيست .

] 640 [ خطاي NetBIOS رخ داده است .

] 641 [ سرور  پشتیبانی نمیکند .

] 642 [ دو كامپيوتر مي خواهند با يک نام وارد شوند.

] 643 [ Dial-up Adaptr در قسمت Network ويندوز وجود ندارد .

] 644 [ شما Popus پيغام شبكه را دريافت نخواهيد كرد .

] 645 [ Authentication داخلي اشكال پيدا كرده است.

] 646 [ حساب در اين موقع روز امكان Log on وجود ندارد .

] 647 [ حساب قطع مي باشد .

] 648 [ اعتبار password تمام شده است .

] 649 [ به نام و كلمه عبور اجازه dial-up داده نشده است .

] 650 [ سرور Remote Access پاسخ نمي دهد .

] 651 [ مودم شما خطايي را گزارش كرده است .

] 652 [ پاسخ نا مشخصي از دستگاه دريافت مي گردد .

] 653 [ ماكرو خواسته شده توسط راه انداز در ليست فايلINF  موجود نميباشد .  

] 654 [ دستگاه به يک  ماكرو نامشخص اشاره مي نمايد .

] 655 [ دستور العمل (پيغام) در قسمت فايل .INF دستگاه مشاهده نمي شود .

] 656 [ يک دستور العمل نامشخص در فايل INF دستگاه .

] 657 [ فايل INF دستگاه نمي تواند باز شود .

] 658 [ اسم بيش از حد طولانی دستگاه در فايل INF دستگاه يا در فايل INI . 

] 659 [ فايل INI رسانه به نام ناشناخته يک دستگاه اشاره میکند .

] 660 [ فايل INI رسانه براي اين فرمان پاسخي را ندارد .

] 661 [ فايل INF دستگاه فرمان را از دست داده است .

] 662 [ تلاش براي قرار دادن يك ماكرو ليست نشده در قسمت فايل .             

] 663 [ فايل INI رسانه به نوع ناشناخته يك دستگاه اشاره مينمايد .

] 664 [ نمي تواند به حافظه اختصاص دهد .

] 665 [ Port براي Remote Access (دستيابي راه دور) پيكربندی نشده .              

] 666 [ مودم شما در حال حاضر كار نمي كنند .

] 667 [ فايل .INI رسانه را نمي تواند بخواند .

] 668 [ اتصال از بين رفته است .

] 669 [ پارامتر به كار برده شده در فايل INI رسانه بي اعتبار مي باشد .             

] 670 [ نمي تواند نام بخش را از روي فايل INI رسانه بخواند.

] 671 [ نمي تواند نوع دستگاه را از روي فايل INI رسانه بخواند .

] 672 [ نمي تواند نام دستگاه را از روي فايل INI رسانه بخواند .

] 673 [ نمي تواند كاربر را از روي فايل .INI رسانه بخواند .

] 674 [ نمي تواند بيشترين حد اتصال BPS را از روی فايل INI رسانه بخواند .   

] 675 [ نمي تواند بيشترين حد BPS حامل را از روي فايل INI  رسانه بخواند .        

] 676 [ خط اشغال مي باشد .

] 677 [ شخص به جاي مودم پاسخ مي دهد .

] 678 [ پاسخي وجود ندارد .

] 679 [ نمي تواند عامل را پيدا نمايد .

] 680 [ خط تلفن وصل نيست .

] 681 [ يك خطاي كلي توسط دستگاه گزارش مي شود .

] 682 [ Writing section name دچار مشكل مي باشد .

] 683 [ Writing device type با مشكل روبرو شده است .

] writing device name [ 684 با مشكل روبرو مي باشد .

] 685 [ Writing maxconnectbps مشكل دارد .

] 686 [ Writing maxcarrierBPS دچار مشكل مي باشد .

] 687 [ Writing usage با مشكل مواجه است .

] 688 [ Writing default off دچار مشكل مي باشد .

] 689 [ Reading default off با مشكل مواجه است .

] 690 [ فايل INI خالي ست .

] 691 [ نام و كلمه عبور روی دامين بي اعتبار مي باشد

] 692 [ سخت افزار در درگاه يا دستگاه متصل شده از كار افتاده است . 

] 693 [ Binary macro با مشكل مواجه مي باشد .

] 694 [ خطاي DCB يافت نشد .

] 695 [ ماشين هاي گفتگو آماده نيستند .

] 696 [ راه اندازي ماشين هاي گفتگو با مشكل روبرو مي باشد .

] 697 [ Partial response looping با مشكل روبرو مي باشد .

] 698 [ پاسخ نام كليدي در فايل INF . دستگاه ، در فرمت مورد نظر نمي باشد .

] 699 [ پاسخ دستگاه باعث سر ريزي بافر شده است .

] 700 [ فرمان متصل به فايل INF  دستگاه بيش از حد طولانی مي باشد .             

] 701 [ دستگاه به يکميزان BPS پشتيبانی شده توسط گردانندهcom تغيير مي يابد.

] 702 [ پاسخ دستگاه دريافت مي گردد زماني كه هيچكس انتظار ندارد .       

] 703 [ در فعاليت كنوني مشكلي ايجاد شده است .

] 704 [ شماره اشتباه callback .

] 705 [ مشكل invalid auth state .

] 706 [ Invalid auth state دچار مشكل مي باشد .

] 707 [ علامت خطاياب . x. 25

] 708 [ اعتبار حساب تمام شده است .

] 709 [ تغيير پسورد روي دامين با مشكل روبرو مي باشد .

] 710 [ خطاهای سري يش از حد در زمان ارتباط با مودم .

] 711 [ Rasman initialization صورت نمي گيرد گزارش عملكرد را چک كنيد .

] 712 [ درگاه Biplex در حال اجرا مي باشد . چند ثانيه منتظر بمانيد .                    

] 713 [ مسيرهاي ISDN فعال در خط اصلي قطع مي باشد .

] 714 [ كانالهای ISDN كافي براي ايجاد تماس تلفني در دسترس نمي باشد           

] 715 [ به دليل كيفيت ضعيف خط تلفن خطاهای فراوانی رخ میدهد

] 716 [ پيكر بندي remote access IP غير قابل استفاده مي باشد .          

] 717 [ آدرسهاي IP در static pool remote access IP وجود ندارد .                 

] 718 [ مهلت بر قراري تماس PPP پايان پذيرفته است .

] 197 [ PPP توسط دستگاه راه دور پايان مي يابد .

] 720 [ پروتكل هاي كنترلppp پيكر بندي نشده اند .

] 721 [ همتاي PPP پاسخ نمي دهد .

] 722 [ بسته PPP بی اعتبار مي باشد .

] 723 [ شماره تلفن بیش از حد طولانی مي باشد .

] 724 [ پروتكل IPXنمي تواند بر روي درگاه dial -out نمايد .

] 725 [ IPX نمی تواند روی port - dial - in شود .                      

] 726 [ پروتكل نمی تواند روی بيش از يک درگاه استفاده شود .

] 727 [ نمي توان به فايل TCPCFG . DLL دست يافت .

] 728 [ نمي تواند IP متصل به remote access را پيدا كند .

] 729 [ SLIP استفاده نمي شود مگر اينكه پروتكل IP نصب شود .

730 [ SLIP استفاده نمي شود مگر اينكه پروتكل IP نصب شود .

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم خرداد 1386ساعت 23:2  توسط سعید انصاری  | 

تقسيم بندی شبکه بر اساس توپولوژی

 الگوی هندسی استفاده شده جهت اتصال کامپيوترها ، توپولوژی ناميده می شود. توپولوژی انتخاب شده برای پياده سازی شبکه ها، عاملی مهم در جهت کشف و برطرف نمودن خطاء در شبکه خواهد بود. انتخاب يک توپولوژی خاص نمی تواند بدون ارتباط با محيط انتقال و روش های استفاده از خط مطرح گردد. نوع توپولوژی انتخابی جهت اتصال کامپيوترها به يکديگر ، مستقيما" بر نوع محيط انتقال و روش های استفاده از خط تاثير می گذارد. با توجه به تاثير مستقيم توپولوژی انتخابی در نوع کابل کشی و هزينه های مربوط به آن ، می بايست با دقت و تامل به انتخاب توپولوژی يک شبکه همت گماشت . عوامل مختلفی جهت انتخاب يک توپولوژی بهينه مطرح می شود. مهمترين اين عوامل بشرح ذيل است :
هزينه . هر نوع محيط انتقال که برای شبکه LAN انتخاب گردد، در نهايت می بايست عمليات نصب شبکه در يک ساختمان پياده سازی گردد. عمليات فوق فرآيندی طولانی جهت نصب کانال های مربوطه به کابل ها و محل عبور کابل ها در ساختمان است . در حالت ايده آل کابل کشی و ايجاد کانال های مربوطه می بايست قبل از تصرف و بکارگيری ساختمان انجام گرفته باشد. بهرحال می بايست هزينه نصب شبکه بهينه گردد.
انعطاف پذيری . يکی از مزايای شبکه های LAN ، توانائی پردازش داده ها و گستردگی و توزيع گره ها در يک محيط است . بدين ترتيب توان محاسباتی سيستم و منابع موجود در اختيار تمام استفاده کنندگان قرار خواهد گرفت . در ادارات همه چيز تغيير خواهد کرد.( لوازم اداری، اتاقها و ... ) . توپولوژی انتخابی می بايست بسادگی امکان تغيير پيکربندی در شبکه را فراهم نمايد. مثلا" ايستگاهی را از نقطه ای به نقطه ديگر انتقال و يا قادر به ايجاد يک ايستگاه جديد در شبکه باشيم .
سه نوع توپولوژی رايج در شبکه های LAN استفاده می گردد :
BUS
STAR
RING
توپولوژی BUS . يکی از رايجترين توپولوژی ها برای پياده سازی شبکه های LAN است . در مدل فوق از يک کابل بعنوان ستون فقرات اصلی در شبکه استفاده شده و تمام کامپيوترهای موجود در شبکه ( سرويس دهنده ، سرويس گيرنده ) به آن متصل می گردند.
مزايای توپولوژی BUS
- کم بودن طول کابل . بدليل استفاده از يک خط انتقال جهت اتصال تمام کامپيوترها ، در توپولوژی فوق از کابل کمی استفاده می شود.موضوع فوق باعث پايين آمدن هزينه نصب و ايجاد تسهيلات لازم در جهت پشتيبانی شبکه خواهد بود.
- ساختار ساده . توپولوژی BUS دارای يک ساختار ساده است . در مدل فوق صرفا" از يک کابل برای انتقال اطلاعات استفاده می شود.
- توسعه آسان . يک کامپيوتر جديد را می توان براحتی در نقطه ای از شبکه اضافه کرد. در صورت اضافه شدن ايستگاههای بيشتر در يک سگمنت ، می توان از تقويت کننده هائی به نام Repeater استفاده کرد.


معايب توپولوژی BUS
- مشکل بودن عيب يابی . با اينکه سادگی موجود در تويولوژی BUS امکان بروز اشتباه را کاهش می دهند، ولی در صورت بروز خطاء کشف آن ساده نخواهد بود. در شبکه هائی که از توپولوژی فوق استفاده می نمايند ، کنترل شبکه در هر گره دارای مرکزيت نبوده و در صورت بروز خطاء می بايست نقاط زيادی بمنظور تشخيص خطاء بازديد و بررسی گردند.
- ايزوله کردن خطاء مشکل است . در صورتيکه يک کامپيوتر در توپولوژی فوق دچار مشکل گردد ، می بايست کامپيوتر را در محلی که به شبکه متصل است رفع عيب نمود. در موارد خاص می توان يک گره را از شبکه جدا کرد. در حالتيکه اشکال در محيط انتقال باشد ، تمام يک سگمنت می بايست از شبکه خارج گردد.
- ماهيت تکرارکننده ها . در موارديکه برای توسعه شبکه از تکرارکننده ها استفاده می گردد، ممکن است در ساختار شبکه تغييراتی نيز داده شود. موضوع فوق مستلزم بکارگيری کابل بيشتر و اضافه نمودن اتصالات مخصوص شبکه است .
توپولوژی STAR . در اين نوع توپولوژی همانگونه که از نام آن مشخص است ، از مدلی شبيه "ستاره" استفاده می گردد. در اين مدل تمام کامپيوترهای موجود در شبکه معمولا" به يک دستگاه خاص با نام " هاب " متصل خواهند شد.
مزايای توپولوژی STAR
- سادگی سرويس شبکه . توپولوژی STAR شامل تعدادی از نقاط اتصالی در يک نقطه مرکزی است . ويژگی فوق تغيير در ساختار و سرويس شبکه را آسان می نمايد.
- در هر اتصال يکدستگاه . نقاط اتصالی در شبکه ذاتا" مستعد اشکال هستند. در توپولوژی STAR اشکال در يک اتصال ، باعث خروج آن خط از شبکه و سرويس و اشکال زدائی خط مزبور است . عمليات فوق تاثيری در عملکرد ساير کامپيوترهای موجود در شبکه نخواهد گذاشت .
- کنترل مرکزی و عيب يابی . با توجه به اين مسئله که نقطه مرکزی مستقيما" به هر ايستگاه موجود در شبکه متصل است ، اشکالات و ايرادات در شبکه بسادگی تشخيص و مهار خواهند گرديد.
- روش های ساده دستيابی . هر اتصال در شبکه شامل يک نقطه مرکزی و يک گره جانبی است . در چنين حالتی دستيابی به محيط انتقال حهت ارسال و دريافت اطلاعات دارای الگوريتمی ساده خواهد بود.
معايب توپولوژی STAR
- زياد بودن طول کابل . بدليل اتصال مستقيم هر گره به نقطه مرکزی ، مقدار زيادی کابل مصرف می شود. با توجه به اينکه هزينه کابل نسبت به تمام شبکه ، کم است ، تراکم در کانال کشی جهت کابل ها و مسائل مربوط به نصب و پشتيبنی آنها بطور قابل توجهی هزينه ها را افزايش خواهد داد.
- مشکل بودن توسعه . اضافه نمودن يک گره جديد به شبکه مستلزم يک اتصال از نقطه مرکزی به گره جديد است . با اينکه در زمان کابل کشی پيش بينی های لازم جهت توسعه در نظر گرفته می شود ، ولی در برخی حالات نظير زمانيکه طول زيادی از کابل مورد نياز بوده و يا اتصال مجموعه ای از گره های غير قابل پيش بينی اوليه ، توسعه شبکه را با مشکل مواجه خواهد کرد.
- وابستگی به نقطه مرکزی . در صورتيکه نقطه مرکزی ( هاب ) در شبکه با مشکل مواجه شود ، تمام شبکه غيرقابل استفاده خواهد بود.
توپولوژی RING . در اين نوع توپولوژی تمام کامپيوترها بصورت يک حلقه به يکديگر مرتبط می گردند. تمام کامپيوترهای موجود در شبکه ( سرويس دهنده ، سرويس گيرنده ) به يک کابل که بصورت يک دايره بسته است ، متصل می گردند. در مدل فوق هر گره به دو و فقط دو همسايه مجاور خود متصل است . اطلاعات از گره مجاور دريافت و به گره بعدی ارسال می شوند. بنابراين داده ها فقط در يک جهت حرکت کرده و از ايستگاهی به ايستگاه ديگر انتقال پيدا می کنند.
مزايای توپولوژی RING
- کم بودن طول کابل . طول کابلی که در اين مدل بکار گرفته می شود ، قابل مقايسه به توپولوژی BUS نبوده و طول کمی را در بردارد. ويژگی فوق باعث کاهش تعداد اتصالات ( کانکتور) در شبکه شده و ضريب اعتماد به شبکه را افزايش خواهد داد.
- نياز به فضائی خاص جهت انشعابات در کابل کشی نخواهد بود.بدليل استفاده از يک کابل جهت اتصال هر گره به گره همسايه اش ، اختصاص محل هائی خاص بمنظور کابل کشی ضرورتی نخواهد داشت .
- مناسب جهت فيبر نوری . استفاده از فيبر نوری باعث بالا رفتن نرخ سرعت انتقال اطلاعات در شبکه است. چون در توپولوژی فوق ترافيک داده ها در يک جهت است ، می توان از فيبر نوری بمنظور محيط انتقال استفاده کرد.در صورت تمايل می توان در هر بخش ازشبکه از يک نوع کابل بعنوان محيط انتقال استفاده کرد . مثلا" در محيط های ادرای از مدل های مسی و در محيط کارخانه از فيبر نوری استفاده کرد.

معايب توپولوژی RING
- اشکال در يک گره باعث اشکال در تمام شبکه می گردد. در صورت بروز اشکال در يک گره ، تمام شبکه با اشکال مواجه خواهد شد. و تا زمانيکه گره معيوب از شبکه خارج نگردد ، هيچگونه ترافيک اطلاعاتی را روی شبکه نمی توان داشت .
- اشکال زدائی مشکل است . بروز اشکال در يک گره می تواند روی تمام گرههای ديگر تاثير گذار باشد. بمنظور عيب يابی می بايست چندين گره بررسی تا گره مورد نظر پيدا گردد.
- تغيير در ساختار شبکه مشکل است . در زمان گسترش و يا اصلاح حوزه جغرافيائی تحت پوشش شبکه ، بدليل ماهيت حلقوی شبکه مسائلی بوجود خواهد آمد .
- توپولوژی بر روی نوع دستيابی تاثير می گذارد. هر گره در شبکه دارای مسئوليت عبور دادن داده ای است که از گره مجاور دريافت داشته است . قبل از اينکه يک گره بتواند داده خود را ارسال نمايد ، می بايست به اين اطمينان برسد که محيط انتقال برای استفاده قابل دستيابی است .
● تقسيم بندی بر اساس حوزه جغرافی تحت پوشش . شبکه های کامپيوتری با توجه به حوزه جغرافيائی تحت پوشش به سه گروه تقسيم می گردند :
شبکه های محلی ( کوچک ) LAN
شبکه های متوسط MAN
شبکه های گسترده WAN
شبکه های LAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع از شبکه ها پوشش داده می شود ، يک محيط کوچک نظير يک ساختمان اداری است . اين نوع از شبکه ها دارای ويژگی های زير می باشند :
توانائی ارسال اطلاعات با سرعت بالا
محدوديت فاصله
قابليت استفاده از محيط مخابراتی ارزان نظير خطوط تلفن بمنظور ارسال اطلاعات
نرخ پايين خطاء در ارسال اطلاعات با توجه به محدود بودن فاصله
شبکه های MAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع شبکه ها پوشش داده می شود ، در حد و اندازه يک شهر و يا شهرستان است . ويژگی های اين نوع از شبکه ها بشرح زير است :
پيچيدگی بيشتر نسبت به شبکه های محلی
قابليت ارسال تصاوير و صدا
قابليت ايجاد ارتباط بين چندين شبکه
شبکه های WAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع شبکه ها پوشش داده می شود ، در حد و اندازه کشور و قاره است . ويژگی اين نوع شبکه ها بشرح زير است :
قابليت ارسال اطلاعات بين کشورها و قاره ها
قابليت ايجاد ارتباط بين شبکه های LAN
سرعت پايين ارسال اطلاعات نسبت به شبکه های LAN
نرخ خطای بالا با توجه به گستردگی محدوده تحت پوشش

● کابل در شبکه
در شبکه های محلی از کابل بعنوان محيط انتقال و بمنظور ارسال اطلاعات استفاده می گردد.ازچندين نوع کابل در شبکه های محلی استفاده می گردد. در برخی موارد ممکن است در يک شبکه صرفا" از يک نوع کابل استفاده و يا با توجه به شرايط موجود از چندين نوع کابل استفاده گردد. نوع کابل انتخاب شده برای يک شبکه به عوامل متفاوتی نظير : توپولوژی شبکه، پروتکل و اندازه شبکه بستگی خواهد داشت . آگاهی از خصايص و ويژگی های متفاوت هر يک از کابل ها و تاثير هر يک از آنها بر ساير ويژگی های شبکه، بمنظور طراحی و پياده سازی يک شبکه موفق بسيار لازم است .
- کابل Unshielded Twisted pair )UTP)
متداولترين نوع کابلی که در انتقال اطلاعات استفاده می گردد ، کابل های بهم تابيده می باشند. اين نوع کابل ها دارای دو رشته سيم به هم پيچيده بوده که هر دو نسبت زمين دارای يک امپدانش يکسان می باشند. بدين ترتيب امکان تاثير پذيری اين نوع کابل ها از کابل های مجاور و يا ساير منابع خارجی کاهش خواهد يافت . کابل های بهم تابيده دارای دو مدل متفاوت : Shielded ( روکش دار ) و Unshielded ( بدون روکش ) می باشند. کابل UTP نسبت به کابل STP بمراتب متداول تر بوده و در اکثر شبکه های محلی استفاده می گردد.کيفيت کابل های UTP متغير بوده و از کابل های معمولی استفاده شده برای تلفن تا کابل های با سرعت بالا را شامل می گردد. کابل دارای چهار زوج سيم بوده و درون يک روکش قرار می گيرند. هر زوج با تعداد مشخصی پيچ تابانده شده ( در واحد اينچ ) تا تاثير پذيری آن از ساير زوج ها و ياساير دستگاههای الکتريکی کاهش يابد.
کاربردهای شبکه
هسته اصلی سیستم های توزیع اطلاعات را شبکه های کامپیوتری تشکیل می دهند. مفهوم شبکه های کامپیوتری بر پایه اتصال کامپیوتر ها و دیگر تجهیزات سخت افزاری به یکدیگر برای ایجاد امکان ارتباط و تبادل اطلاعات استوار شده است. گروهی از کامپیوتر ها و دیگر تجهیزات متصل به هم را یک شبکه می نامند. کامپیوتر هایی که در یک شبکه واقع هستند، میتوانند اطلاعات، پیام، نرم افزار و سخت افزارها را بین یکدیگر به اشتراک بگذارند. به اشتراک گذاشتن اطلاعات، پیام ها و نرم افزارها، تقریباً برای همه قابل تصور است در این فرایند نسخه ها یا کپی اطلاعات نرم افزاری از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر منتقل می شود. هنگامی که از به اشتراک گذاشتن سخت افزار سخن می گوییم به معنی آن است که تجهیزاتی نظیر چاپگر یا دستگاه مودم را می توان به یک کامپیوتر متصل کرد و از کامپیوتر دیگر واقع در همان شبکه، از آن ها استفاده نمود.
به عنوان مثال در یک سازمان معمولاً اطلاعات مربوط به حقوق و دستمزدپرسنل در بخش حسابداری نگهداری می شود. در صورتی که در این سازمان از شبکه کامپیوتری استفاده شده باشد، مدیر سازمان می تواند از دفتر خود به این اطلاعات دسترسی یابد و آن ها را مورد بررسی قرار دهد. به اشتراک گذاشتن اطلاعات و منابع نرم افزاری و سخت افزاری دارای مزیت های فراوانی است. شبکه های کامپیوتری می توانند تقریباً هر نوع اطلاعاتی را به هر شخصی که به شبکه دسترسی داشته باشد عرضه کنند. این ویژگی امکان پردازش غیر متمرکزاطلاعات را فراهم می کند. در گذشته به علت محدود بودن روش های انتقال اطلاعات کلیه فرایند های پردازش آن نیز در یک محل انجام می گرفته است. سهولت و سرعت روش های امروزی انتقال اطلاعات در مقایسه با روش هایی نظیر انتقال دیسکت یا نوار باعث شده است که ارتباطات انسانی نیز علاوه بر مکالمات صوتی، رسانه ای جدید بیابند.
به کمک شبکه های کامپیوتری می توان در هزینه های مربوط به تجهیزات گران قیمت سخت افزاری نظیر هارد دیسک، دستگاه های ورود اطلاعات و... صرفه جویی کرد. شبکه های کامپیوتری، نیازهای کاربران در نصب منابع سخت افزاری را رفع کرده یا به حداقل می رسانند.
از شبکه های کامپیوتری می توان برای استاندارد سازی برنامه های کاربردی نظیر واژه پردازها و صفحه گسترده ها، استفاده کرد. یک برنامه کاربردی می تواند در یک کامپیوتر مرکزی واقع در شبکه اجرا شود و کاربران بدون نیاز به نگهداری نسخه اصلی برنامه، از آن در کامپیوتر خود استفاده کنند.
استاندارد سازی برنامه های کاربردی دارای این مزیت است که تمام کاربران و یک نسخه مشخص استفاده می کنند. این موضوع باعث می شود تا پشتیبانی شرکت عرضه کننده نرم افزار از محصول خود تسهیل شده و نگهداری از آن به شکل موثرتری انجام شود.
مزیت دیگر استفاده از شبکه های کامپیوتری، امکان استفاده از شبکه برای برقراری ارتباطات روی خط (Online) از طریق ارسال پیام است. به عنوان مثال مدیران می توانند برای ارتباط با تعداد زیادی از کارمندان از پست الکترونیکی استفاده کنند.
تاریخچه پیدایش شبکه
در سال 1957 نخستین ماهواره، یعنی اسپوتنیک توسط اتحاد جماهیر شوروی سابق به فضا پرتاب شد. در همین دوران رقابت سختی از نظر تسلیحاتی بین دو ابرقدرت آن زمان جریان داشت و دنیا در دوران رقابت سختی از نظر تسلیحاتی بین دو ابر قدرت آن زمان جریان داشت و دنیا در دوران جنگ سرد به سر می برد. وزارت دفاع امریکا در واکنش به این اقدام رقیب نظامی خود، آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته یا آرپا (ARPA) را تاسیس کرد. یکی از پروژه های مهم این آژانس تامین ارتباطات در زمان جنگ جهانی احتمالی تعریف شده بود. در همین سال ها در مراکز تحقیقاتی غیر نظامی که بر امتداد دانشگاه ها بودند، تلاش برای اتصال کامپیوترها به یکدیگر در جریان بود. در آن زمان کامپیوتر های Mainframe از طریق ترمینال ها به کاربران سرویس می دادند. در اثر اهمیت یافتن این موضوع آژانس آرپا (ARPA) منابع مالی پروژه اتصال دو کامپیوتر از راه دور به یکدیگر را در دانشگاه MIT بر عهده گرفت. در اواخر سال 1960 اولین شبکه کامپیوتری بین چهار کامپیوتر که دو تای آنها در MIT، یکی در دانشگاه کالیفرنیا و دیگری در مرکز تحقیقاتی استنفورد قرار داشتند، راه اندازی شد. این شبکه آرپانت نامگذاری شد. در سال 1965 نخستین ارتباط راه دور بین دانشگاه MIT و یک مرکز دیگر نیز برقرار گردید.
در سال 1970 شرکت معتبر زیراکس یک مرکز تحقیقاتی در پالوآلتو تاسیس کرد. این مرکز در طول سال ها مهمترین فناوری های مرتبط با کامپیوتر را معرفی کرده است و از این نظریه به یک مرکز تحقیقاتی افسانه ای بدل گشته است. این مرکز تحقیقاتی که پارک (PARC) نیز نامیده می شود، به تحقیقات در زمینه شبکه های کامپیوتری پیوست. تا این سال ها شبکه آرپانت به امور نظامی اختصاص داشت، اما در سال 1927 به عموم معرفی شد. در این سال شبکه آرپانت مراکز کامپیوتری بسیاری از دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی را به هم متصل کرده بود. در سال 1927 نخستین نامه الکترونیکی از طریق شبکه منتقل گردید.
در این سال ها حرکتی غیر انتفاعی به نام MERIT که چندین دانشگاه بنیان گذار آن بوده اند، مشغول توسعه روش های اتصال کاربران ترمینال ها به کامپیوتر مرکزی یا میزبان بود. مهندسان پروژه MERIT در تلاش برای ایجاد ارتباط بین کامپیوتر ها، مجبور شدند تجهیزات لازم را خود طراحی کنند. آنان با طراحی تجهیزات واسطه برای مینی کامپیوتر DECPDP-11 نخستین بستر اصلی یا Backbone شبکه کامپیوتری را ساختند. تا سال ها نمونه های اصلاح شده این کامپیوتر با نام PCP یا Primary Communications Processor نقش میزبان را در شبکه ها ایفا می کرد. نخستین شبکه از این نوع که چندین ایالت را به هم متصل می کرد Michnet نام داشت.
روش اتصال کاربران به کامپیوتر میزبان در آن زمان به این صورت بود که یک نرم افزار خاص بر روی کامپیوتر مرکزی اجرا می شد. و ارتباط کاربران را برقرار می کرد. اما در سال 1976 نرم افزار جدیدی به نام Hermes عرضه شد که برای نخستین بار به کاربران اجازه می داد تا از طریق یک ترمینال به صورت تعاملی مستقیما به سیستم MERIT متصل شوند.این، نخستین باری بود که کاربران می توانستند در هنگام برقراری ارتباط از خود بپرسند: کدام میزبان؟
از وقایع مهم تاریخچه شبکه های کامپیوتری، ابداع روش سوئیچینگ بسته ای یا Packet Switching است. قبل از معرفی شدن این روش از سوئیچینگ مداری یا Circuit Switching برای تعیین مسیر ارتباطی استفاده می شد. اما در سال 1974 با پیدایش پروتکل ارتباطی TCP/IP از مفهوم Packet Switching استفاده گسترده تری شد. این پروتکل در سال 1982 جایگزین پروتکل NCP شد و به پروتکل استاندارد برای آرپانت تبدیل گشت. در همین زمان یک شاخه فرعی بنام MILnet در آرپانت همچنان از پروتکل قبلی پشتیبانی می کرد و به ارائه خدمات نظامی می پرداخت. با این تغییر و تحول، شبکه های زیادی به بخش تحقیقاتی این شبکه متصل شدند و آرپانت به اینترنت تبدیل گشت. در این سال ها حجم ارتباطات شبکه ای افزایش یافت و مفهوم ترافیک شبکه مطرح شد.
مسیر یابی در این شبکه به کمک آدرس های IP به صورت 32 بیتی انجام می گرفته است. هشت بیت اول آدرس IP به شبکه های محلی تخصیص داده شده بود که به سرعت مشخص گشت تناسبی با نرخ رشد شبکه ها ندارد و باید در آن تجدید نظر شود. مفهوم شبکه های LAN و شبکه های WAN در سال دهه 70 میلادی از یکدیگر تفکیک شدند.
در آدرس دهی 32 بیتی اولیه، بقیه 24 بیت آدرس به میزبان در شبکه اشاره می کرد.
در سال 1983 سیستم نامگذاری دامنه ها (Domain Name System) به وجود آمد و اولین سرویس دهنده نامگذاری (Name Server) راه اندازی شد و استفاده از نام به جای آدرس های عددی معرفی شد. در این سال تعداد میزبان های اینترنت از مرز ده هزار عدد فراتر رفته بود.
اجزای شبکه
یک شبکه کامپیوتری شامل اجزایی است که برای درک کارکرد شبکه لازم است تا با کارکرد هر یک از این اجزا آشنا شوید. شبکه های کامپیوتری در یک نگاه کلی دارای چهار قسمت هستند. مهمترین قسمت یک شبکه، کامپیوتر سرویس دهنده (Server) نام دارد. یک سرور در واقع یک کامپیوتر با قابلیت ها و سرعت بالا است.. تمام اجزای دیگر شبکه به کامپیوتر سرور متصل می شوند.
کامپیوتر سرور وظیفه به اشتراک گذاشتن منابع نظیر فایل، دایرکتوری و غیره را بین کامپیوترهای سرویس گیرنده بر عهده دارد. مشخصات کامپیوترهای سرویس گیرنده می تواند بسیار متنوع باشد و در یک شبکه واقعی Client ها دارای آرایش و مشخصات سخت افزاری متفاوتی هستند. تمام شبکه های کامپیوتری دارای بخش سومی هستند که بستر یا محیط انتقال اطلاعات را فراهم می کند. متداول ترین محیط انتقال در یک شبکه کابل است.
تجهیزات جانبی یا منابع سخت افزاری نظیر چاپگر، مودم، هارددیسک، تجهیزات ورود اطلاعات نظیر اسکند و غیره، تشکیل دهنده بخش چهارم شبکه های کامپیوتری هستند. تجهیزات جانبی از طریق کامپیوتر سرور در دسترس تمام کامپیوترهای واقع در شبکه قرار می گیرند. شما می توانید بدون آنکه چاپگری مستقیماً به کامپیوتر شما متصل باشد، از اسناد خود چاپ بگیرید. در عمل چاپگر از طریق سرور شبکه به کامپیوتر شما متصل است.
ویژگی های شبکه
همانطور که قبلاً گفته شد، یکی از مهمترین اجزای شبکه های کامپیوتری، کامپیوتر سرور است. سرور مسئول ارائه خدماتی از قبیل انتقال فایل، سرویس های چاپ و غیره است. با افزایش حجم ترافیک شبکه، ممکن است برای سرور مشکلاتی بروز کند. در شبکه های بزرگ برای حل این مشکل، از افزایش تعداد کامپیوترهای سرور استفاده می شود که به این سرور ها، سرور های اختصاصی گفته می شود. دو نوع متداول این سرور ها عبارتند از File and Print server و Application server. نوع اول یعنی سرویس دهنده فایل و چاپ مسئول ارائه خدماتی از قبیل ذخیره سازی فایل، حذف فایل و تغییر نام فایل است که این درخواست ها را از کامپیوتر های سرویس گیرنده دریافت می کند. این سرور همچنین مسئول مدیریت امور چاپگر نیز هست.
هنگامی که یک کاربر درخواست دسترسی به فایلی واقع در سرور را ارسال می کند، کامپیوتر سرور نسخه ای از فایل کامل را برای آن کاربر ارسال می کند. بدین ترتیب کاربر می تواند به صورت محلی، یعنی روی کامپیوتر خود این فایل را ویرایش کند.
کامپیوتر سرویس دهنده چاپ، مسئول دریافت درخواست های کاربران برای چاپ اسناد است. این سرور این درخواست ها را در یک صف قرار می دهد و به نوبت آن ها را به چاپگر ارسال می کند. این فرآیند Spooling نام دارد. به کمک Spooling کاربران می توانند بدون نیاز به انتظار برای اجرای فرمان Print به فعالیت برروی کامپیوتر خود ادامه دهند.
نوع دیگر سرور، Application Server نام دارد. این سرور مسئول اجرای برنامه های Client/Server و تامین داده های سرویس گیرنده است. سرویس دهنده ها، حجم زیادی از اطلاعات را در خود نگهداری می کنند. برای امکان بازیابی سریع و ساده اطلاعات، این داده ها در یک ساختار مشخص ذخیره می شوند. هنگامی که کاربری درخواستی را به چنین سرویس دهنده ای ارسال می کند. سرور نتیجه درخواست را به کامپیوتر کاربر انتقال می دهد. به عنوان مثال یک شرکت بازاریابی را در نظر بگیرید. این شرکت در نظر دارد تا برای مجموعه ای از محصولات جدید خود تبلیغ کند. این شرکت می تواند برای کاهش حجم ترافیک، برای مشتریان با طیف درآمدهای مشخص، فقط گروهی از محصولات را تبلیغ نماید.
علاوه بر سرور های یاد شده، در یک شبکه می توان برای خدماتی از قبیل پست الکترونیک، فکس، سرویس های دایرکتوری و غیره نیز سرورهایی اختصاص داد. اما بین سرور های فایل و Application Server ها تفاوت های مهمی نهفته است. یک سرور فایل در پاسخ به درخواست کاربر برای دسترسی به یک فایل، یک نسخه کامل از فایل را برای او ارسال می کند درحالی که یک Application Server فقط نتایج درخواست کاربر را برای وی ارسال می نماید.
تقسیم بندی شبکه
تقسیم بندی براساس گستره جغرافیایی (Range): شبکه های کامپیوتری براساس موقعیت و محل نصب دارای انواع متفاوتی هستند. یکی از مهمترین عوامل تعیین نوع شبکه مورد نیاز، طول فواصل ارتباطی بین اجزای شبکه است.
شبکه های کامپیوتری گستره جغرافیایی متفاوتی دارند که از فاصله های کوچک در حدود چند متر شروع شده و در بعضی از مواقع از فاصله بین چند کشور بالغ می شود. شبکه های کامپیوتری براساس حداکثر فاصله ارتباطی آنها به سه نوع طبقه بندی می شوند. یکی از انواع شبکه های کامپیوتری، شبکه محلی (LAN) یا Local Area Network است. این نوع از شبکه دارای فواصل کوتاه نظیر فواصل درون ساختمانی یا حداکثر مجموعه ای از چند ساختمان است. برای مثال شبکه مورد استفاده یک شرکت را در نظر بگیرید. در این شبکه حداکثر فاصله بین کامپیوتر ها محدود به فاصله های بین طبقات ساختمان شرکت می باشد.
در شبکه های LAN کامپیوترها در سطح نسبتاً کوچکی توزیع شده اند و معمولاً توسط کابل به هم اتصال می یابند. به همین دلیل شبکه های LAN را گاهی به تسامح شبکه های کابلی نیز می نامند.
نوع دوم شبکه های کامپیوتری، شبکه های شهری MAN یا Metropolitan Area Network هستند. فواصل در شبکه های شهری از فواصل شبکه های LAN بزرگتر است و چنین شبکه هایی دارای فواصلی در حدود ابعاد شهری هستند. شبکه های MAN معمولاً از ترکیب و ادغام دو یا چند شبکه LAN به وجود می آیند. به عنوان مثال از شبکه های MAN موردی را در نظر بگیرید که شبکه های LAN یک شهر را از دفتر مرکزی در شهر A به دفتر نمایندگی این شرکت در شهر B متصل می سازد.
در نوع سوم شبکه های کامپیوتری موسوم به WAN یا (Wide Area Network) یا شبکه های گسترده، فواصل از انواع دیگر شبکه بیشتر بوده و به فاصله هایی در حدود ابعاد کشوری یا قاره ای بالغ می شود. شبکه های WAN از ترکیب چندین شبکه LAN یا MAN ایجاد می گردند. شبکه اتصال دهنده دفاتر هواپیمایی یک شرکت در شهرهای مختلف چند کشور، یک یک شبکه WAN است.

تقسیم بندی براساس گره (Node): این نوع از تقسیم بندی شبکه ها براساس ماهیت گره ها یا محل های اتصال خطوط ارتباطی شبکه ها انجام می شود. در این گروه بندی شبکه ها به دو نوع تقسیم بندی می شوند. تفاوت این دو گروه از شبکه ها در قابلیت های آن نهفته است. این دو نوع اصلی از شبکه ها، شبکه هایی از نوع نظیر به نظیر (Peer to Peer) و شبکه های مبتنی بر Server یا Server Based نام دارند.
در یک شبکه نظیر به نظیر یا Peer to Peer، بین گره های شبکه هیچ ترتیب یا سلسله مراتبی وجود ندارد و تمام کامپیوتر های واقع در شبکه از اهمیت یا اولویت یکسانی برخوردار هستند. به شبکه Peer to Peer یک گروه کاری یا Workgroup نیز گفته می شود. در این نوع از شبکه ها هیچ کامپیوتری در شبکه به طور اختصاصی وظیفه ارائه خدمات همانند سرور را ندارد. به این جهت هزینه های این نوع شبکه پایین بوده و نگهداری از آنها نسبتاً ساده می باشد. در این شبکه ها براساس آن که کدام کامپیوتر دارای اطلاعات مورد نیاز دیگر کامپیوتر هاست، همان دستگاه نقش سرور را برعهده می گیرد. و براساس تغییر این وضعیت در هر لحظه هر یک از کامپیوتر ها می توانند سرور باشند. و بقیه سرویس گیرنده. به دلیل کارکرد دوگانه هر یک از کامپیوتر ها به عنوان سرور و سرویس گیرنده، هر کامپیوتر در شبکه لازم است تا بر نوع کارکرد خود تصمیم گیری نماید. این فرآیند تصمیم گیری، مدیریت ایستگاه کاری یا سرور نام دارد. شبکه هایی از نوع نظیر به نظیر مناسب استفاده در محیط هایی هستند که تعداد کاربران آن بیشتر از 10 کاربر نباشد.
سیستم عامل هایی نظیر Windows NT Workstation، Windows 9X یا Windows for Workgroup نمونه هایی از سیستم عامل های با قابلیت ایجاد شبکه های نظیر به نظیر هستند. در شبکه های نظیر به نظیر هر کاربری تعیین کننده آن است که در روی سیستم خود چه اطلاعاتی می تواند در شبکه به اشتراک گذاشته شود. این وضعیت همانند آن است که هر کارمندی مسئول حفظ و نگهداری اسناد خود می باشد.
در نوع دوم شبکه های کامپیوتری یعنی شبکه های مبتنی بر سرور، به تعداد محدودی از کامپیوتر ها وظیفه عمل به عنوان سرور داده می شود. در سازمان هایی که دارای بیش از 10 کاربر در شبکه خود هستند، استفاده از شبکه های Peer to Peer نامناسب بوده و شبکه های مبتنی بر سرور ترجیح داده می شوند. در این شبکه ها از سرور اختصاصی برای پردازش حجم زیادی از درخواست های کامپیوترهای سرویس گیرنده استفاده می شود و آنها مسئول حفظ امنیت اطلاعات خواهند بود. در شبکه های مبتنی بر سرور، مدیر شبکه، مسئول مدیریت امنیت اطلاعات شبکه است و بر تعیین سطوح دسترسی به منابع شبکه مدیریت می کند. بدلیل اینکه اطلاعات در چنین شبکه هایی فقط روی کامپیوتر یا کامپیوتر های سرور متمرکز می باشند، تهیه نسخه های پشتیبان از آنها ساده تر بوده و تعیین برنامه زمانبندی مناسب برای ذخیره سازی و تهیه نسخه های پشتیبان از اطلاعات به سهولت انجام می پذیرد. در چنین شبکه هایی می توان اطلاعات را روی چند سرور نگهداری نمود، یعنی حتی در صورت از کار افتادن محل ذخیره اولیه اطلاعات (کامپیوتر سرور اولیه)، اطلاعات همچنان در شبکه موجود بوده و سیستم می تواند به صورت روی خط به کارکردخود ادامه دهد. به این نوع از سیستم ها Redundancy Systems یا سیستم های یدکی می گویند.
برای بهره گیری از مزایای هر دو نوع از شبکه ها، معمولاً سازمان ها از ترکیبی از شبکه های نظیر به نظیر و مبتنی بر سرور استفاده می کنند. این نوع از شبکه ها، شبکه های ترکیبی یا Combined Network نام دارند. در شبکه های ترکیبی دو نوع سیستم عامل برای تامین نیازهای شبکه مورد استفاده قرار می گیرند. به عنوان مثال یک سازمان می تواند از سیستم عامل Windows NT Server برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات مهم و برنامه های کاربردی در شبکه خود استفاده کنند. در این شبکه، کامپیوتر های Client می توانند از سیستم عامل ویندوز 95 استفاده کنند. در این وضعیت، کامپیوتر ها می توانند ضمن قابلیت دسترسی به اطلاعات سرور ویندوز NT، اطلاعات شخصی خود را نیز با دیگر کاربران به اشتراک بگذارند.

تقسیم بندی شبکه ها براساس توپولوژی: نوع آرایش یا همبندی اجزای شبکه بر مدیریت و قابلیت توسعه شبکه نیز تاثیر می گذارد. برای طرح بهترین شبکه از جهت پاسخگویی به نیازمندی ها، درک انواع آرایش شبکه دارای اهمیت فراوانی است. انواع همبندی شبکه، بر سه نوع توپولوژی استوار شده است. این انواع عبارتند از: توپولوژی خطی یا BUS، حلقه ای یا RING و ستاره ای یا STAR.
توپولوژی BUS ساده ترین توپولوژی مورد استفاده شبکه ها در اتصال کامپیوتر ها است. در این آرایش تمام کامپیوتر ها به صورت ردیفی به یک کابل متصل می شوند. به این کابل در این آرایش، بستر اصلی (Back Bone) یا قطعه (Segment) اطلاق می شود. در این آرایش، هر کامپیوتر آدرس یا نشانی کامپیوتر مقصد را به پیام خودافزوده و این اطلاعات را به صورت یک سیگنال الکتریکی روی کابل ارسال می کند. این سیگنال توسط کابل به تمام کامپیوتر های شبکه ارسال می شود. کامپیوتر هایی که نشانی آن ها با نشانی ضمیمه شده به پیام انطباق داشته باشد، پیام را دریافت می کنند. در کابل های ارتباط دهنده کامپیوتر های شبکه، هر سیگنال الکتریکی پس از رسیدن به انتهای کابل، منعکس شده و دوباره در مسیر مخالف در کابل به حرکت در می آید. برای جلوگیری از انعکاس سیگنال در انتهای کابل ها، از یک پایان دهنده یا Terminator استفاده می شود. فراموش کردن این قطعه کوچک گاهی موجب از کار افتادن کل شبکه می شود. در این آرایش شبکه، در صورت از کار افتادن هر یک از کامپیوتر ها آسیبی به کارکرد کلی شبکه وارد نخواهد شد. در برابر این مزیت اشکال این توپولوژی در آن است که هر یک از کامپیوتر ها باید برای ارسال پیام منتظر فرصت باشد. به عبارت دیگر در این توپولوژی در هر لحظه فقط یک کامپیوتر می تواند پیام ارسال کند. اشکال دیگر این توپولوژی در آن است که تعداد کامپیوتر های واقع در شبکه تاثیر معکوس و شدیدی بر کارایی شبکه می گذارد. در صورتی که تعداد کاربران زیاد باشد، سرعت شبکه به مقدار قابل توجهی کند می شود. علت این امر آن است که در هر لحظه یک کامپیوتر باید برای ارسال پیام مدت زمان زیادی به انتظار بنشیند. عامل مهم دیگری که باید در نظر گرفته شود آن است که در صورت آسیب دیدگی کابل شبکه، ارتباط در کل شبکه قطع شود.
آرایش نوع دوم شبکه های کامپیوتری، آرایش ستاره ای است. در این آرایش تمام کامپیوتر های شبکه به یک قطعه مرکزی به نام Hub متصل می شوند. در این آرایش اطلاعات قبل از رسیدن به مقصد خود از هاب عبور می کنند. در این نوع از شبکه ها در صورت از کار افتادن یک کامپیوتر یا بر اثر قطع شدن یک کابل، شبکه از کار خواهد افتاد. از طرف دیگر در این نوع همبندی، حجم زیادی از کابل کشی مورد نیاز خواهد بود، ضمن آنکه بر اثر از کار افتادن هاب، کل شبکه از کار خواهد افتاد.
سومین نوع توپولوژی، حلقه ای نام دارد. در این توپولوژی همانند آرایش BUS، تمام کامپیوتر ها توسط یک کابل به هم متصل می شوند. اما در این نوع، دو انتهای کابل به هم متصل می شود و یک حلقه تشکیل می گردد. به این ترتیب در این آرایش نیازی به استفاده از قطعه پایان دهنده یا Terminator نخواهد بود. در این نوع از شبکه نیز سیگنال های مخابراتی در طول کابل حرکت کرده و از تمام کامپیوتر ها عبور می کنند تا به کامپیوتر مقصد برسند. یعنی تمام کامپیوتر ها سیگنال را دریافت کرده و پس از تقویت، آن را به کامپیوتر بعدی ارسال می کنند. به همین جهت به این توپولوژی، توپولوژی فعال یا Active نیز گفته می شود. در این توپولوژی در صورت از کار افتادن هر یک از کامپیوتر ها، کل شبکه از کار خواهد افتاد، زیرا همانطور که گفته شده هر کامپیوتر وظیفه دارد تا سیگنال ارتباطی (که به آن نشانه یا Token نیز گفته می شود) را دریافت کرده، تقویت کند و دوباره ارسال نماید. این حالت را نباید با دریافت خود پیام اشتباه بگیرد. این حالت چیزی شبیه عمل رله در فرستنده های تلوزیونی است.
از ترکیب توپولوژی های ستاره ای، حلقه ای و خطی، یک توپولوژی ترکیبی (Hybrid) به دست می آید. از توپولوژی هیبرید در شبکه های بزرگ استفاده می شود. خود توپولوژی هیبرید دارای دو نوع است. نوع اول توپولوژی خطی - ستاره ای نام دارد. همانطور که از نام آن بر می آید، در این آرایش چندین شبکه ستاره ای به صورت خطی به هم ارتباط داده می شوند. در این وضعیت اختلال در کارکرد یک کامپیوتر، تاثیر در بقیه شبکه ایجاد نمی کند. ضمن آنکه در صورت از کار افتادن هاب فقط بخشی از شبکه از کار خواهد افتاد. در صورت آسیب دیدگی کابل اتصال دهنده هاب ها، فقط ارتباط کامپیوتر هایی که در گروه های متفاوت هستند قطع خواهد شد و ارتباط داخلی شبکه پایدار می ماند.
نوع دوم نیز توپولوژی ستاره ای - حلقه ای نام دارد. در این توپولوژی هاب های چند شبکه از نوع حلقه ای در یک الگوی ستاره ای به یک هاب مرکزی متصل می شوند.
امنیت شبکه
یکی از مهم ترین فعالیت های مدیر شبکه، تضمین امنیت منابع شبکه است. دسترسی غیر مجاز به منابع شبکه و یا ایجاد آسیب عمدی یا غیر عمدی به اطلاعات، امنیت شبکه را مختل می کند. از طرف دیگر امنیت شبکه نباید آنچنان باشد که کارکرد عادی کاربران را مشکل سازد.
برای تضمین امنیت اطلاعات و منابع سخت افزاری شبکه، از دو مدل امنیت شبکه استفاده می شود. این مدل ها عبارتند از: امنیت در سطح اشتراک (Share-Level) و امنیت در سطح کاربر (User-Level). در مدل امنیت در سطح اشتراک، این عمل با انتساب اسم رمز یا Password برای هر منبع به اشتراک گذاشته تامین می شود. دسترسی به منابع مشترک فقط هنگامی برقرار می گردد که کاربر اسم رمز صحیح را برای منبع به اشتراک گذاشته شده را به درستی بداند.
به عنوان مثال اگر سندی قابل دسترسی برای سه کاربر باشد، می توان با نسبت دادن یک اسم رمز به این سند مدل امنیت در سطح Share-Level را پیاده سازی کرد. منابع شبکه را می توان در سطوح مختلف به اشتراک گذاشت. برای مثال در سیستم عامل ویندوز ۹۵ می توان دایرکتوری ها را بصورت فقط خواندنی (Read Only)، برحسب اسم رمز یا به شکل کامل (Full) به اشتراک گذاشت. از مدل امنیت در سطح Share-Level می توان برای ایجاد بانک های اطلاعاتی ایمن استفاده کرد.
در مدل دوم یعنی امنیت در سطح کاربران، دسترسی کاربران به منابع به اشتراک گذاشته شده با دادن اسم رمز به کاربران تامیین می شود. در این مدل کاربران در هنگام اتصال به شبکه باید اسم رمز و کلمه عبور را وارد نمایند. در اینجا سرور مسئول تعیین اعتبار اسم رمز و کلمه عبور است. سرور در هنگام دریافت درخواست کاربر برای دسترسی به منبع به اشتراک گذاشته شده، به بانک اطلاعاتی خود مراجعه کرده و درخواست کاربر را رد یا قبول می کند.
تفاوت این دو مدل در آن است که در مدل امنیت در سطح Share-Level، اسم رمز به منبع نسبت داده شده و در مدل دوم اسم رمز و کلمه عبور به کاربر نسبت داده می شود. بدیهی است که مدل امنیت در سطح کاربر بسیار مستحکم تر از مدل امنیت در سطح اشتراک است. بسیاری از کاربران به راحتی می توانند اسم رمز یک منبع را به دیگران بگویند. اما اسم رمز و کلمه عبور شخصی را نمی توان به سادگی به شخص دیگری منتقل کرد.
آشنایی با مدل OSI (هفت لایه شبکه)
هر فعالیتی در شبکه مستلزم ارتباط بین نرم افزار و سخت افزار کامپیوتر و اجزای دیگر شبکه است. انتقال اطلاعات بین کامپیوترهای مختلف در شبکه وابسته به انتقال اطلاعات بین بخش های نرم افزاری و سخت افزاری درون هر یک از کامپیوتر هاست. هر یک از فرایند های انتقال اطلاعات را می توان به بخش های کوچک تری تقسیم کرد. هر یک از این فعالیت های کوچک را سیستم عامل براساس دسته ای از قوانین مشخص انجام می دهد. این قوانین را پروتکل می نامند. پروتکل ها تعیین کننده روش کار در ارتباط بین بخش های نرم افزاری و سخت افزاری شبکه هستند. بخش های نرم افزاری و سخت افزاری تولیدکنندگان مختلف دارای مجموعه پروتکل های متفاوتی می باشند. برای استاندارد سازی پروتکل های ارتباطی، سازمان استاندارد های بین المللی (ISO) در سال 1984 اقدام به تعیین مدل مرجع OSI یا Open Systems Interconnection نمود. مدل مرجع OSI ارائه دهنده چارچوب طراحی محیط های شبکه ای است. در این مدل، جزئیات بخش های نرم افزاری و سخت افزاری برای ایجاد سهولت انتقال اطلاعات مطرح شده است و در آن کلیه فعالیت های شبکه ای در هفت لایه مدل سازی می شود. هنگام بررسی فرآیند انتقال اطلاعات بین دو کامپیوتر، مدل هفت لایه ای OSI روی هر یک از کامپیوتر ها پیاده سازی می گردد. در تحلیل این فرآیند ها می توان عملیات انتقال اطلاعات را بین لایه های متناظر مدل OSI واقع در کامپیوتر های مبدا و مقصد در نظر گرفت. این تجسم از انتقال اطلاعات را انتقال مجازی (Virtual) می نامند. اما انتقال واقعی اطلاعات بین لایه های مجاور مدل OSI واقع در یک کامپیوتر انجام می شود. در کامپیوتر مبدا اطلاعات از لایه فوقانی به طرف لایه تحتانی مدل OSI حرکت کرده و از آنجا به لایه زیرین مدل OSI واقع در کامپیوتر مقصد ارسال می شوند. در کامپیوتر مقصد اطلاعات از لایه های زیرین به طرف بالاترین لایه مدل OSI حرکت می کنند. عمل انتقال اطلاعات از یک لایه به لایه دیگر در مدل OSI از طریق واسطه ها یا Interface ها انجام می شود. این واسطه ها تعیین کننده سرویس هایی هستند که هر لایه مدل OSI می تواند برای لایه مجاور فراهم آورد.
بالاترین لایه مدل OSI یا لایه هفت، لایه کاربرد یا Application است. این لایه تامیین کننده سرویس های پشتیبانی برنامه های کاربردی نظیر انتقال فایل، دسترسی به بانک اطلاعاتی و پست الکترونیکی است.
لایه شش، لایه نمایش یا Presentation است. این لایه تعیین کننده فرمت یا قالب انتقال داده ها بین کامپیوتر های واقع در شبکه است. این لایه در کامپیوتر مبدا داده هایی که باید انتقال داده شوند را به یک قالب میانی تبدیل می کند. این لایه در کامپیوتر مقصد اطلاعات را از قالب میانی به قالب اولیه تبدیل می کند.
لایه پنجم در این مدل، لایه جلسه یا Session است. این لایه بر برقراری اتصال بین دو برنامه کاربردی روی دو کامپیوتر مختلف واقع در شبکه نظارت دارد. همچنین تامین کننده همزمانی فعالیت های کاربر نیز هست.
لایه چهارم یا لایه انتقال (Transmission) مسئول ارسال و دریافت اطلاعات و کمک به رفع خطاهای ایجاد شده در طول ارتباط است. هنگامی که حین یک ارتباط خطایی بروز دهد، این لایه مسئول تکرار عملیات ارسال داده است.
لایه سوم در مدل OSI، مسئول آدرس یا نشانی گذاری پیام ها و تبدیل نشانی های منطقی به آدرس های فیزیکی است. این لایه همچنین مسئول مدیریت بر مشکلات مربوط به ترافیک شبکه نظیر کند شدن جریان اطلاعات است. این لایه، لایه شبکه یا Network نام دارد.
لایه دوم مدل OSI، لایه پیوند یا Data Link است. این لایه وظیفه دارد تا اطلاعات دریافت شده از لایه شبکه را به قالبی منطقی به نام فریم (Frame) تبدیل کند. در کامپیوتر مقصد این لایه همچنین مسئول دریافت بدون خطای این فریم ها است.
لایه زیرین در این مدل، لایه فیزیکی یا Physical است. این لایه اطلاعات را بصورت جریانی از رشته های داده ای و بصورت الکترونیکی روی کابل هدایت می کند. این لایه تعریف کننده ارتباط کابل و کارت شبکه و همچنین تعیین کننده تکنیک ارسال و دریافت داده ها نیز هست.
پروتکل ها
فرآیند به اشتراک گذاشتن اطلاعات نیازمند ارتباط همزمان شده ای بین کامپیوتر های شبکه است. برای ایجاد سهولت در این فرایند، برای هر یک از فعالیت های ارتباط شبکه ای، مجموعه ای از دستور العمل ها تعریف شده است. هر دستور العمل ارتباطی یک پروتکل یا قرارداد نام دارد. یک پروتکل تامین کننده توصیه هایی برای برقراری ارتباط بین اجزای نرم افزاری و سخت افزاری در انجام یک فعالیت شبکه ای است. هر فعالیت شبکه ای به چندین مرحله سیستماتیک تفکیک می شود. هر مرحله با استفاده از یک پروتکل منحصر به فرد، یک عمل مشخص را انجام می دهد. این مراحل باید با ترتیب یکسان در تمام کامپیوترهای واقع در شبکه انجام شوند. در کامپیوتر مبدا مراحل ارسال داده از لایه بالایی شروع شده و به طرف لایه زیرین ادامه می یابد. در کامپیوتر مقصد مراحل مشابه در جهت معکوس از پایین به بالا انجام می شود. در کامپیوتر مبدا، پروتکل اطلاعات را به قطعات کوچک شکسته، به آن ها آدرس هایی نسبت می دهند و قطعات حاصله یا بسته ها را برای ارسال از طریق کابل آماده می کنند. در کامپیوتر مقصد، پروتکل ها داده ها را از بسته ها خارج کرده و به کمک نشانی های آن ها بخش های مختلف اطلاعات را با ترتیب صحیح به هم پیوند می دهند تا اطلاعات به صورت اولیه بازیابی شوند.
پروتکل های مسئول فرآیندهای ارتباطی مختلف برای جلوگیری از تداخل و یا عملیات ناتمام، لازم است که به صورت گروهی به کار گرفته شوند. این عمل به کمک گروهبندی پروتکل های مختلف در یک معماری لایه ای به نام Protocol Stack یا پشته پروتکل انجام می گیرد. لایه های پروتکل های گروه بندی شده با لایه های مدل OSI انطباق دارند. هر لایه در مدل OSI پروتکل مشخصی را برای انجام فعالیت های خود بکار می برد. لایه های زیرین در پشته پروتکل ها تعیین کننده راهنمایی برای اتصال اجزای شبکه از تولیدکنندگان مختلف به یکدیگر است.
لایه های بالایی در پشته پروتکل ها تعیین کننده مشخصه های جلسات ارتباطی برای برنامه های کاربردی می باشند. پروتکل ها براساس آن که به کدام لایه از مدل OSI متعلق باشند، سه نوع طبقه بندی می شوند. پروتکل های مربوط به سه لایه بالایی مدل OSI به پروتکل های Application یا کاربرد معروف هستند. پروتکل های لایه Application تامیین کننده سرویس های شبکه در ارتباط بین برنامه های کاربردی با یکدیگر هستند. این سرویس ها شامل انتقال فایل، چاپ، ارسال پیام و سرویس های بانک اطلاعاتی هستند. پروتکل های لایه نمایش یا Presentation وظیفه قالب بندی و نمایش اطلاعات را قبل از ارسال بر عهده دارند. پروتکل های لایه جلسه یا Session اطلاعات مربوط به جریان ترافیک را به داده ها اضافه می کنند.
پروتکل های نوع دوم که به پروتکل های انتقال (Transparent) معروف هستند، منطبق بر لایه انتقال مدل OSI هستند. این پروتکل ها اطلاعات مربوط به ارسال بدون خطا یا در واقع تصحیح خطا را به داده ها می افزایند. وظایف سه لایه زیرین مدل OSI بر عهده پروتکل های شبکه است. پروتکل های لایه شبکه تامیین کننده فرآیندهای آدرس دهی و مسیریابی اطلاعات هستند. پروتکل های لایه Data Link اطلاعات مربوط به بررسی و کشف خطا را به داده ها اضافه می کنند و به درخواست های ارسال مجدد اطلاعات پاسخ می گویند. پروتکل های لایه فیزیکی تعیین کننده استاندارد های ارتباطی در محیط مشخصی هستند.
+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم خرداد 1386ساعت 22:4  توسط سعید انصاری  | 

10 مورد قابل توجه در سیستم مانیتورینگ مراکز داده

پایداری بسیاری از کسب و کارها به سرویس دهی و امنیت مناسب مرکز داده مورد استفاده بستگی دارد. ساختار فیزیکی دیتا سنترها شامل تجهیزات حیاتی مختلف، از تولید کنندگان مختلفی است. تجهیزاتی مانند روترها، سوییچ ها، PDUها، UPSها، تابلوهای برق، رک ها، تجهیزات امنیت فیزیکی، واحدهای تهویه (CRAC)، ژنراتورها و دوربین های حفاظتی هر کدام از چندین تولید کننده و با استاندارد های مختلفی هستند، مدیریت این ساختار پیچیده، نیاز به سیستمی دارد که بتواند با تولید کننده های مختلف ارتباط برقرار کند و برعکس ساختار پیچیده، مدیریت و مانیتورینگ را آسان کند. 10 مورد زیر برای انتخاب راه حل های مانیتورنیگ مراکز داده می تواند مورد استفاده قرار بگیرد:

1- هزینه عدم استفاده از سیستم مانیتورینگ را محاسبه کنید.

سیستم های مانیتورینگ مراکز داده می توانند گران قیمت باشند، اما هزینه سربار وقفه در سرویس دهی (Downtime) ممکن است هزینه بیشتری برای کسب و کار شما ایجاد کند. با تهیه هزینه خسارت های احتمالی در حالت بروز مشکل (با در نظر گرفتن هزینه های پنهانی مانند سخت افزار و تغییر ساختار) و همینطور هزینه یک سیستم مانیتورینگ می توانید تصمیم گیری موفق تری داشته باشید. همچنین دقت کنید سیستم های مانیتورینگ و تاثیر آن در کاهش هزینه، از عوامل مهم محاسبه ROI شما خواهد بود.

2- لیست تمامی تجهیزاتی که می بایست کنترل شوند، را تهیه کنید.

البته حتما چنین لیستی از قبل تهیه کرده اید! این لیست برای دسته بندی محصولات موجود و انتخاب سیستم موثر بسیار کاربردی خواهد بود. بخش های مختلف این لیست می تواند شامل نام، مدل، تولیدکننده، سال تولید، نسخه نرم افزار، پروتکل های مورد پشتیبانی، امکان استفاده از API، امکان به روز رسانی، … باشد.

3- راه حلی را انتخاب کنید که، دارای رابط گزارش دهی/گیری گرافیکی باشد.

لیستی از اعلان های خطر، ممکن است به صورت موردی بتواند منجر به رفع ایراد شود، اما در صورتی که از ابزار های بصری استفاده نکنید، فهم وضعیت در یک نگاه کلی کمی مشکل به نظر می آید. در همین مورد، با توجه به امکان گسترش ساختار مورد استفاده (چه در بعد فیزیکی و چه در بعد ارتباطی) این رابط گرافیکی می بایست قابل توسعه و انعطاف پذیر باشد. توجه کنید، رابط گرافیکی تنها قسمتی از واحد های ارائه گزارش است و سایر واحدها (مثل Email و SMS) نیز در جای خود قابل توجه هستند.

4- به دنبال یک معماری قابل توسعه باشید.

گسترش ساختار مورد استفاده (چه در بعد فیزیکی و چه در بعد ارتباطی) نیاز رعایت توسعه پذیری در آینده سیستم را مورد توجه قرار می دهد. این معماری علاوه بر توسعه پذیری در ابعاد کمی، می بایست قابلیت توسعه برای تطبیق با نرم افزارهای موجود را داشته باشد. به عنوان مثال یکپارچه سازی با CRM و یا قابلیت اتصال اطلاعات برای Helpdesk.

5- راه حلی را انتخاب کنید که از تمامی تجهیزات شما، پشتیبانی کند.

همانطور که گفته شد، هدف استفاده از سیستم های مانیتورینگ، آسان کردن مدیریت یکپارچه ساختار دیتاسنتر است. برای جلوگیری از هدر رفتن هزینه ها برای استفاده از چندین سیستم، در حالت ممکن می بایست از سیستمی استفاده کنید که بتواند از تمامی تجهیزات استاندارد پشتیبانی کند. در این مورد نیز، قابلیت توسعه و انعطاف پذیری، می بایست مورد بررسی قرار بگیرد.

6- برای استفاده از راه حل نرم افزاری و یا سخت افزاری تصمیم گیری کنید.

راه حل های نرم افزار از پروتکل های رایج و استاندارد برای انجام کار استفاده می کنند و راه حل های سخت افزاری به عنوان یک رابط و مبدل پروتکل عمل خواهند کرد. دقت کنید در حالت سخت افزاری ممکن است به تعداد مبدل های زیادی نیاز داشته باشید و در هنگام توسعه ساختار مرکز داده، نیاز به مبدل جدید داشته باشید. انتخاب در این قسمت نیاز به کند و کاو در برنامه توسعه آتی دیتا سنتر خواهد داشت.

7- راه حل هوشمندی را انتخاب کنید که قابلیت پردازش اعلان خطر (Alarm Processing) را داشته باشد.

بسیاری از آلارم هایی که تولید می شوند، ممکن است بعد از مدتی برطرف شوند و یا بر اثر وققه ناگهانی به وجود آمده باشند. اگر ساختار بزرگی در اختبار داشته باشید هر روز با صدها آلارم مواجه خواهید بود که می تواند وقت زیادی از نیروهای پشتیبانی شما بگیرد، به همین دلیل پیشنهاد می شود پردازش اعلان خطر در سیستم موجود باشد و سیستم مانیتورینگ بتواند به صورت هوشمند در مواقع لزوم تصمیم گیری کند. دقت کنید این هوشمندی زمان کارآمد خواهد بود که بازبینی انسانی در بازه های زمانی مناسب بر روی آن انجام گیرد.

8- به دنبال پشتیبانی از پروتکل های مختلف باشید.

به علت ساده بودن پیاده سازی سیستم های تک پروتکل، تعداد این سیستم ها تا حدودی زیاد است. بهتر است برای یکپارچگی سیستم، از چندین پروتکل پشتیبانی انجام شود. به عنوان مثال تجهیزات الکترونیکی شما احتمالا از SNMP استفاده می کنند و ژنراتورها از Modbus استفاده می کنند.

9- سعی کنید تمامی نیازهای منحصربفرد خود را پوشش دهید.

ممکن است کسب و کار شما منجر به ساخت دیتاسنتری شده باشد که در نوع خود منحصر بفرد باشد، در این صورت نیازهای شما نیر منحصربفرد خواهد بود. برای اینکه بتوانید این نیازها را تحت پوشش قرار دهید، نیاز به لیستی خواهید داشت که تمامی خواسته های شما را به صورت ریز بیان کند.

10- پیش از تصمیم گیری به صورت آزمایشی از سیستم انتخابی استفاده کنید.

سیستم شما، بدون آزمایش ریسک بالایی برای کسب و کار شما خواهد داشت. اگر سیستم انتخابی نسخه آزمایشی ندارد، کمی در تصمیم گیری خود بیشتر تامل کنید.

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم خرداد 1386ساعت 22:1  توسط سعید انصاری  |